Archiwum Spojrzenia Serca

Mądre wybieranie spośród tego, co daje nam świat, wydaje się dzisiaj bardzo istotne. Pamiętam jeszcze czasy, kiedy dobrym prezentem było cokolwiek, co udało się upolować w Pewexie za dolary. Dziś, dla ludzi, którzy mają już wszystko, nic nie wydaje się być trafione. Może dlatego do łask wracają podarunki hand-made, bo nareszcie jest coś, czego nie można kupić – poświęcony czas i włożone serce są więcej warte niż zakupy w ekskluzywnym sklepie.

Od lat na Adwent i Wielki Post pojawia się multum propozycji, rekolekcji, inspiracji… To zwykle bardzo cenne inicjatywy i chciałoby się wszystkiego spróbować, wszystkiego posłuchać, wszędzie być i niczego nie stracić, a Adwent taki krótki – w tym roku wyjątkowo. Myślę, że właśnie w takim momencie cenne są słowa Jezusa wypowiedziane do Marty: „Potrzeba tylko jednego”. Od przybytku jednak boli głowa. Czasem bardzo.

Moim „jednym” stał się w tym roku Józef, za sprawą rekolekcji u poznańskich jezuitów. Opiekun Jezusa, jako patron od walki duchowej (sorry Ignacy, on był pierwszy 😉 ), to doskonały pomocnik przy codziennych wyborach. On, w kluczowym momencie dla historii zbawienia, z najlepszymi intencjami chciał potajemnie uciec od Maryi. Nie taki jednak był zamysł Boga, a Józef, kiedy tylko go rozpoznał, zmienił swoją decyzję. To człowiek, który, choć schowany w cieniu, odegrał rolę kluczową, ucząc mądrości samego Boga…

Potrzeba tylko jednego. Znajdźmy swoją unikalną drogę, adwentową niszę, która będzie nasza – hand made. Bez zgiełku galerii handlowej, bez pośpiechu, bez natłoku propozycji. To chyba największe wyzwanie w tym czasie oczekiwania na Boże Narodzenie.

Myślę, że dla naszego rozwoju duchowego kluczowe są zmiany. Wielokrotnie to zmiany, które spadają na nas niespodziewanie. Dziś takie właśnie na mnie czekały: zalanie torów na stacji Gdynia Główna, szukanie autobusów zastępczych, spóźnienie do lekarza, chaos na dworcach. Tak łatwo uległam emocjom, które zabrały mi pokój serca. W końcu wsiadłam w pendolino do Warszawy i odpaliłam Modlitwę w Drodze. Wystarczyło dziesięć minut, żebym na nowo zaufała Bogu, że przeprowadzi mnie przez codzienne zawirowania i ostatecznie doprowadzi do celu, choć czasem inaczej niż się spodziewam. To co pozwala mi wzrastać, to ciągłe zatrzymywanie się na żywym Słowie.

Najbliższe miesiące, ze względu na liczne wyjazdy, przypominać mi będą o naszej naturze pielgrzymiej. Czas zaprzyjaźnić się z walizką i mobilnym internetem, przywyknąć do zmieniających się widoków za oknem i drożdżówek w biegu. Podróże mogą męczyć, ale przede wszystkim uświadamiają mi, że choć wszyscy jesteśmy w drodze, to łatwo wpaść w pułapkę kręcenia się w kółko i odhaczania codziennych obowiązków, zamiast odważnego kroczenia w kierunku marzeń.

Czasem trzeba wyjechać daleko, żeby odnaleźć Boga i siebie samego. Innym razem wystarczy tylko na chwilę zmienić miejsce i spojrzeć na świat z innej perspektywy. A ostatecznie nigdzie nie trzeba się ruszać fizycznie, a jedynie spojrzeć na codzienne niespodzianki z perspektywy naszej wieczności, oczami dobrego Boga. Przecież żeby się nawrócić, wystarczy tylko zmienić myślenie.

Wczoraj przy świętowaniu imienin w mojej wspólnocie, spontanicznie rozpoczęła się rozmowa na temat ubogich, w kontekście Światowego Dnia Ubogich, ogłoszonego przez papieża na przyszłą niedzielę. Mówiłyśmy wiele o rybach i wędkach; o mądrym pomaganiu; o miłości wobec potrzebujących; o frustracji, która jest nieunikniona, kiedy ktoś trwoni naszą pomoc; o trudności dostrzeżenia Chrystusa w tych, którzy mają roszczeniową postawę; o pomocy systemowej i byciu matką, która poda kubek wody… Można przeprowadzić wiele dyskusji, opartych na bardzo słusznych argumentach, a jednak za każdym razem, gdy stajemy wobec konkretnego człowieka z jego historią, nic już nie jest proste.

Bardzo poruszyły mnie słowa z orędzia papieża Franciszka, który dosadnie pisze o tym, gdzie mam szukać Jezusa.: „Jeśli chcemy naprawdę spotkać Chrystusa, to konieczne jest, abyśmy dotknęli się Jego Ciała w ranach ubogich, w odpowiedzi na Komunię sakramentalną otrzymaną w Eucharystii. Ciało Chrystusa łamane podczas Świętej Liturgii pozwala nam się odnaleźć przez miłość wspólną w obliczach oraz w osobach najbiedniejszych braci i sióstr. Zawsze aktualne są słowa św. Biskupa Chryzostoma: «Jeśli chcecie uczcić Ciało Chrystusa, to nie lekceważcie Go dlatego, że jest nagie. Nie czcijcie Chrystusa Eucharystycznego jedwabnymi ozdobami zapominając o innym Chrystusie, który za murami kościoła jest nagi i cierpi z zimna»”

Ostatecznie ważne jest więc to, co zadzieje się w moim sercu – czy dostrzegę Jezusa; czy pozwolę się poruszyć; czy będę znała imię tego, którego mijam codziennie w drodze do sklepu; czy się uśmiechnę bez poczucia wyższości; czy wyjdę ze swojej strefy komfortu i ze swojej niesamowicie istotnej listy zadań, żeby spotkać się z tym, któremu oddałam swoje życie i któremu ślubowałam ubóstwo?

I jeszcze to… powalające…

https://www.facebook.com/portalDEON/videos/1819505508091125/?hc_ref=ARQKNx5QgweNhfxFbJQavnKpBbeYGyqZQ1Vw-sqJU7r_fsJZijzFg57NHJdb5VTr_hI

Ostatnio, poszukując w internetach obrazów na hasło „święty”, znalazłam coś bardzo ciekawego – ten oto but! To but, który ma obcas, a jednocześnie nie ma obcasa.

Jestem pełna podziwu dla projektanta, który potrafił w tak genialny sposób spojrzeć na obuwie i choć ze świętym wiąże go teoretycznie tylko nazwa firmy „Saint Laurent”, jestem przekonana, że wiele nam mówi o świętości.

Święci to zwykli ludzie, tacy jak ja i Ty, ale potrafiący zobaczyć w życiu coś więcej. To ci, którzy chodzą po świecie, ale nie są z tego świata, bo pokochali Boga i bliźniego tak bardzo, że wpływało to na wszystkie ich decyzje. Podobnie jak kreatywny but, mają silną podstawę – dzięki temu jednocześnie twardo stąpają po ziemi i unoszą się ku górze, ale nie potrzebują obcasa, który by ich łączył ze światem.

Żeby założyć takie eleganckie czółenko na nogę potrzeba nie tylko zasobnego portfela (prawie 4000 zł 😉 ), ale też porządnej dawki zaufania. Brak widocznego obcasa sprawia, że nie jest łatwo uwierzyć, że ta wąska podstawa będzie wystarczająca do utrzymania naszego ciężaru. A jednak, kiedy się zaufa, można dokonywać wielkich rzeczy. Jeśli miałabym wybrać jedną cechę człowieka, która sprawia, że może liczyć na wyniesienie na ołtarze, nie miałabym wątpliwości. Święty nie musi być doskonały i bezgrzeszny, nie musi też dokonywać za życia cudów i tworzyć wielkich dzieł, ale musi ufać bezgranicznie w moc Boga, który jest w stanie pokonać wszelki grzech i słabość.

Kto wie czy w Niebie nie będziemy chodzić w takich właśnie bucikach? 😉