Archiwum Spojrzenia Serca

W dzisiejszej Ewangelii słyszymy o upomnieniu braterskim i o tym, że ci, którzy nawet Kościoła nie usłuchają, mają być nam jak poganin i celnik. Cały czas uśmiecham się szeroko, bo przypominają mi się słowa sprzed kilku dni by o. Grzegorz Kramer, które są iście genialne w kontekście tego tekstu:

Wczoraj znów ktoś mi zacytował słowa Jezusa z Ewangelii, że ci, którzy nie chcą zmienić swojego postępowania powinni być traktowani przez nas (chrześcijan) „jak poganin i celnik”. Prawda – Jezus tak powiedział.
Jednak ten sam Jezus chodził na wspólne kolacje do celników, a poganom uzdrawiał dzieci.
Morał z tego taki, że trzeba brać cały pakiet wskazówek o tym jak się zachowywać, nie tylko kawałki wygodne. Powodzenia w zapraszaniu na kolacje i uzdrawianiu dzieci.

Oto by właśnie chodziło! Warto sobie zadać czasem pytanie dlaczego ten poganin i celnik tego Kościoła nie chce słuchać. Bardzo możliwe, że nie dlatego, że jest z natury zły, ale dlatego, że wcześniej od tego Kościoła doświadczył niezrozumienia, odrzucenia, a może nawet wprost zła. Tak, to nasza, jako wspólnoty, odpowiedzialność. Dlatego to nas Jezus posyła do naszych pogan i celników, byśmy z nimi jedli, ich wysłuchali i naszym świadectwem pokazali jaką łaską w naszym życiu było spotkanie Jezusa.

wiatrak naszym przyjacielem 😉

Mi w ostatnich miesiącach towarzyszą słowa, które wypowiadamy na każdej Mszy Świętej tuż przed Komunią: „Panie, nie jestem godzien abyś przyszedł do mnie, ale powiedz tylko słowo, a będzie uzdrowiona dusza moja”. Jest to parafraza słów setnika, które wspomina Ewangelia. Nie pobożnego żyda, ale setnika, dowódcy rzymskiego. Niedaleko mu było do poganina i celnika. To są dla mnie słowa bardzo uwalniające. Kiedy je wymawiam, to wiem, że Bóg nie oczekuje od mnie doskonałości, ale chce działać swoją mocą we mnie. Jeśli wcześniej przejmowałam się tym, że znowu kogoś zawiodłam, znowu wymusiłam na kimś, by moje było na wierzchu, znowu kogoś nie wysłuchałam i znowu nie okazałam się dobrą chrześcijanką, to w tym momencie wiem, że to nie ma znaczenia. On chce działać przeze mnie bez względu na mój stan ducha.

W moim Zgromadzeniu trwa właśnie Kapituła Prowincjalna. Siostry z całej Polski spotkały się w Warszawie, żeby rozmawiać o naszej misji na najbliższe lata. Oczywiście musimy spojrzeć na tych, którzy są naszym „ludem Izraela”, czyli ludźmi głęboko związanymi z Kościołem, którym chcemy pomagać wzrastać w wierze i zbliżać się do Boga. Nie możemy jednak zapomnieć, że jesteśmy posłane również do tych naszych pogan i celników, których musimy znaleźć na peryferiach i powiedzieć im: „Bóg Was kocha, potrzebujemy Was w Kościele, żeby wspólnie budować Go na chwałę Bożą”. Obyśmy potrafiły, choć żadna z nas nie jest godna tej wielkiej misji.

W tym roku pierwszy raz byłam na Przystanku Jezus. Od wielu lat wybierałam się na Woodstock, żeby zobaczyć jak to naprawdę wygląda i akurat w tym roku nadarzyła się okazja. Pojechałyśmy we trójkę wraz z jezuitami, żeby pomóc przy akcji: „browary wiary”, które były cyklem ciekawych konferencji o sensie życia, Bogu i Jego szukaniu. Przystanek Jezus mieścił się w pewnym oddaleniu od całości imprezy, więc trudno, żeby ktoś trafił tam przypadkiem przechodząc obok, a taką miałam wizję przed przyjazdem. Zdawało się, że to osobny „przystanek”, co miało swoje plusy i minusy, ale mi jakoś nie pasowało… Na PJcie działo się bardzo wiele dobra – ludzie byli zapaleni, mieli kreatywne pomysły na ewangelizację, a i odpowiedź była hojna w postaci wielu którzy przyszli posłuchać, zobaczyć, a nawet wyspowiadać się po wielu latach. Była moc! Nie znaczy to jednak, że ja się w tym odnalazłam…

Przechadzając się po polach Woodstocku miałam ciągle tę samą myśl: ci ludzie są tak niesamowicie różni. Nie było nikogo kto byłby w stanie mnie zaskoczyć. Co chwila spotykało się kogoś w jakimś odjechanym stroju, fryzurze, z jakimiś dziwnymi rekwizytami w ręku. Hasła od wulgarnych po całkiem urocze wypisywane na tabliczkach od Playa. Młodzi, starzy i nawet rodziny z dziećmi. Każdy na swój sposób inny. W tym niesamowitym festiwalu różnorodności każdy tak naprawdę szukał tego samego – miłości i prądu do telefonu. Pierwsze objawiało się tabliczkami na szyi z napisem „free hugs”, a drugie długimi kolejkami do kontaktów rozstawionych w wielkich namiotach. Oczywiście nie brakowało też chętnych do pryszniców i do stoisk z piwem. Oczywiście alkohol lał się strumieniami, a o narkotyki pewnie też nie było trudno, ale wcale nie powiedziałabym, że towarzystwo upijało się do nieprzytomności. Atmosfera była niezwykle przyjazna i niezwykle otwarta na każdego, bez względu na styl i przekonania. Kiedy wdrapałam się na skarpę z wielkim polem namiotowym, na którym ludzie rozbijają się gdzie popadnie, jeszcze bardziej się uśmiechałam. Widok do złudzenia przypominał mi afrykańskie slamsy, w których tak bardzo lubiłam bywać. Taki niepowtarzalny klimat stworzyć mogą tylko ludzie, którzy nic nie mają, a co za tym idzie, nie mają nic do stracenia. Zdani na siebie nawzajem,  żyją komunią…

Nie miałam wielkiego przekonania, by podchodzić do ludzi i mówić im o Jezusie, choć takie było założenie. Któregoś dnia ktoś nazwał bp. Rysia urodzonym ewangelizatorem. Ja ani urodzonym, ani wyuczonym, ani nawet w potencjale nie bardzo… po prostu nie mój klimat, ta nowa ewangelizacja. Mnie ciągnie w inną stronę. Moja dusza ciągle spragniona jest szukania Boga we wszystkim. Szukałam go więc pośród woodstockowego pyłu i porozrzucanych puszek, w oczach chłopaków w pofarbowanych na zielono irokezach i dziewczyn tańczących przed platformą Kryszny…  Bóg był wszędzie! Szczególnie tam gdzie się Go najmniej spodziewano…

Doskonale, jak się okazuje, podsumował moje przemyślenia patron dzisiejszego dnia, święty proboszcz z Ars: „Nie mów ludziom o Bogu kiedy nie pytają, ale żyj tak, by pytać zaczęli.”
Jan Vianney

W sobotę już wracałyśmy do Warszawy. Wpadłyśmy do pociągu zdyszane w ostatnim momencie. Miejscówek już nie było, szczęście, że w ogóle dobiegłyśmy. Usadowiłyśmy się na korytarzu obok WARSu – miło, bo dywan pod stopami. Obok nas młody chłopak w moro, wojskowych butach i lekkim irokezie na włosach. To on pierwszy do nas zagadał:
– „Skąd wracacie?”
– „Z Woodstocku” – odpowiedziałam – „a Ty?”
– „Ja też, nie widać?” – rzucił z uśmiechem
Po chwili, patrząc na mój krzyż, zapytał:
– „Jesteście z wioski Jezusa, prawda?”
– „Tak!” – odparłam wyraźnie zadowolona pytaniem
Z wioski Jezusa. Tak się właśnie czułam. Nie z jakiegoś innego przystanku, ale z wioski Jezusa na Woodstocku. Wśród tych wszystkich, którzy tak diametralnie różni od siebie, szukają cały czas tego samego. I ja też szukam. Niby inaczej, a jednak w gruncie rzeczy wcale nie tak bardzo…

Przegadałyśmy z Piotrkiem całą drogę do Warszawy. To dobry chłopak – nie wierzy w Boga, ale wierzy w dobrą karmę. Wierzy, że jak będzie dobrze czynił innym, to dobro do niego wróci. Póki co często nie wraca, ale go to nie zniechęca. Będę się za niego modlić.

W moim słowniku nie ma żadnego „my ewangelizatorzy” i „oni woodstockowicze”. Jesteśmy tylko my – najukochańsze dzieci Boga.

Fot. Paweł Rakowski SJ