Archiwum Spojrzenia Serca

Na okładce swojego śpiewnika napisali „Najlepsze dopiero przed nami”. Trudno się z nimi nie zgodzić, bo jeśli dwoje ludzi wspólnie zawierza swoje życie Bogu tak naprawdę na serio, to nie ma szans, żeby nie działy się cuda! Przeczytajcie piękną modlitwę jaką Nina i Yohann napisali na swoją uroczystość zaślubin:

Kochany Ojcze,
Nasze słowa nie są w stanie wyrazić wdzięczności, jaką mamy do Ciebie. Spotkanie z Twoją miłością wstrząsnęło naszym życiem i od tej pory nasze największe pragnienie to wszystko Ci ofiarować i należeć do Ciebie. Dziękujemy za to cudowne powołanie na drogę świętości w małżeństwie, która nam daje ogromną radość. Ta piękna droga, chwilami kamienista, nauczyła nas, że miłość to dawanie życia temu, którego kochamy.
Mamy świadomość naszej małości wobec tego wyzwania. Naucz nas każdego dnia bardziej się kochać, daj nam łaskę stawania się dobrymi rodzicami, którzy poprowadzą swoje dzieci do Ciebie, niech miłość w naszej rodzinie stanie się schronieniem dla wszystkich osób, które nam wyślesz. Jesteśmy otwarci, by pełnić Twoją wolę.
Drogi Boże, kochamy Cię i uwielbiamy w Twojej dobroci.
Amen.

Na wielu ślubach byłam w życiu i na wielu płakałam ze wzruszenia. Ten jednak był wyjątkowy. Jak przystało na ślub Polski z Francuzem, towarzystwo było międzynarodowe. Atmosfera była jednak przede wszystkim misyjna. Zarówno Nina jak i Yohann, związani z Domami Serca, zachęcili do przyjazdu swoich przyjaciół z całego świata. To ten typ ludzi, których ma się wrażenie, że znało się od zawsze. Na weselu w środku lasu, przygotowanym prawie całkowicie własnymi siłami każdy mógł poczuć się jak w domu – przyjęty i kochany. Francuskim zwyczajem mogliśmy usłyszeć przemówienia wielu gości o nowożeńcach i wszystkie chwytały za serce, bo pokazywały jak oboje zmienili życie tak wielu ludzi wokół siebie.

Jadąc na ślub na Kaszuby, zastanawiałam się czy dopadną nas ulewy z czarnych chmur unoszących się nad polami. W pierwszej chwili pomyślałam, że dla tej dwójki z pewnością Pan Bóg przygotował najpiękniejszą pogodę. Potem jednak doszłam do wniosku, że właśnie zupełnie przeciwnie. Znając Ninę i Yohanna, doskonale odnaleźliby się tańcząc w deszczu na chwałę Boga, który przenika całkowicie ich serca i dusze. Od lat dają się ponieść daleko nieskończonej miłości Boga i to z pewnością dopiero początek! Ja nie mogę się doczekać dalszego ciągu tej fascynującej historii 🙂

A na rozesłanie zagrali moją ukochaną Alma Misionera!! Pierwszy raz usłyszałam ją na spotkanie Prowincjalnych w 2014 roku i od razu wiedziałam, że to o mojej misyjnej duszy. Tej pamiętnej modlitwie towarzyszył symbol malutkich kolumbijskich sandałów, które wiszą do dziś na mojej tablicy korkowej, przypominają, że misje to nie podróże zagraniczne, ale bycie obok tych, którzy są spragnieni Boga, miłości i współczucia.

Posłuchaj i przy okazji zobacz uroczystość ślubów wieczystych z zeszłego roku 🙂

Hasłem tegorocznej Lednicy było: „Jestem”. To dla mnie osobiście bardzo ważne słowo, które jest zarazem imieniem Boga. Pisałam już o tym w zeszłym roku i ucieszyłam się, że moje pierwsze doświadczenie tej imprezy będzie opatrzone właśnie tym słowem.

Muszę przyznać, że poziom organizacji i zaangażowania tysięcy wolontariuszy i harcerzy był dla mnie imponujący. Wszystko dopracowane w drobnych szczegółach, a zaproszeni goście bardzo zacni. Przede wszystkim cieszyli mnie jednak młodzi, którym chciało się w tym upale być właśnie tam, choć nie brakowało innych propozycji. Pewnie większość z nich nie spotkała jeszcze prawdziwego Boga, bo zainteresowani byli bardziej skakaniem i tańczeniem, niż duchową stroną spotkania, ale wierzę, że to, czego doświadczyli, przyjdzie do nich kiedyś w trudnym momencie i wtedy będą wiedzieli do kogo się zwrócić.

Niesamowita niezwykłość Lednickiej atmosfery mieszała się we mnie ze zwyczajnością codzienności. Dominikanie odpowiedzialni za całe to zamieszanie, to przecież ci, których spotykam prawie codziennie na porannej Mszy św. w ich poznańskim klasztorze. Pola lednickie to przecież te, które wielokrotnie odwiedzałam z różnymi osobami jeszcze za czasów mieszkania w Pobiedziskach. A przede wszystkim Pan Jezus uroczyście wnoszony w wielkiej monstrancji i obecny pośród 100 tys. młodych, to przecież dokładnie ten sam, który cały czas obecny jest w tabernakulum zaraz za ścianą mojego pokoju. To niezwykła zwyczajność, której często nie dostrzegam w swoim zabieganiu.

Chyba ostatecznie właśnie o to chodzi, by Bogu pozwolić na zamieszkanie w tym co nie robi wrażenia, gdzie nie ma tłumów i entuzjazmu, gdzie jest po prostu zwyczajne zmaganie. Jezus staje obok mnie zmęczonej, zirytowanej, zagubionej i mówi: „Jestem”. Obym wtedy ja potrafiła jak Samuel odpowiedzieć: „Oto jestem. Mów Panie, bo sługa Twój słucha”.

https://www.facebook.com/lednica2000/videos/10156196357450772/

Święta Magdalena Zofia Barat pisała do jednej ze swoich zakonnic: „Musimy dążyć do tego, by robić jak najmniej głupstw, choć oczekiwanie, że ich w ogóle nie będzie jest głupstwem największym ze wszystkich”. Skąd się biorą wszystkie te głupstwa, które nam się ciągle zdarzają? Wcale nie z tego, że jeszcze za mało się staramy. Myślę, że wręcz przeciwnie, staramy się za bardzo, nie pozwalając Duchowi Świętemu w pełni rozwinąć skrzydeł w naszym życiu. Najważniejsze jest jednak to, by uznać, że jakkolwiek byśmy się nie uświęcali, zawsze pozostaniemy słabi i niedoskonali. Pogodzenie się z tym może być dla nas niezwykle trudne, ale jednocześnie to właśnie tu zaczyna się prawdziwe zapraszanie Boga do naszego życia. Łatwo jest naśladować Jezusa w głoszeniu, uzdrawianiu i wypędzaniu złych duchów. Łatwo jest czynić cuda w Jego Imię. Dużo trudniej jest być jak Jezus na krzyżu – całkowicie zależny od innych, bezsilny i po prostu słaby. Zupełnie nie jak Bóg.

Tadeusz Dajczer w swojej książce „Rozważania o wierze” mówi o tym, że wszystko w naszym życiu jest talentem do pomnażania i łaską od Boga. Najbardziej wartościowymi talentami są natomiast te, których często nie chcemy przyjąć, jak choroba, niemoc, porażki, bo to właśnie one powodują, że nie mamy już wyjścia i zaczynamy potrzebować Boga. Właśnie wtedy możemy wzrastać, bo w tych trudnych sytuacjach uczymy się ufać Bogu, który ma nieskończenie większą od nas moc. O tym samym zresztą mówi św. Ignacy, który przekonuje nas, że nie powinniśmy chcieć bardziej zdrowia niż choroby, bardziej bogactwa niż ubóstwa i życia długiego bardziej niż krótkiego. Powinniśmy chcieć tego, co nas bardziej prowadzi do Boga, czyli do Miłości.

Dzisiejsza patronka, nasza święta założycielka, doskonale o tym wiedziała, bo kanonizowana była właśnie za pokorę. Ona nie dokonywała wielkich rzeczy, ale pozwalała, by przez wielkie trudy przeprowadzał ją Jezus. On natomiast każdą przeszkodę zamieniał w nieskończone łaski. Z czasem uczę się coraz bardziej, że nie ma nic ważniejszego w chrześcijaństwie niż uznanie, że my sami z siebie nic nie możemy, a jedynym ratunkiem dla nas jest Zbawienie. „Moc bowiem w słabości się doskonali”, czyli można powiedzieć, że w naszej głupocie Jego mądrość może się objawić.