Archiwum Spojrzenia Serca

Kolejny warszawski tydzień minął mi na zmaganiach rekolekcyjnych w dwóch szkołach. Okazało się, że to rekolekcje bardzo różne w tych różnych szkołach, więc wróciłam do siebie z bogatymi doświadczeniami.

Początek tygodnia to wspólne dzieło moje, s. Renaty i o. Piotra. Ja osobiści przygotowywałam się do niego bardzo długo. Kilka razy zmieniałam koncepcje i pytałam Pana Boga o to co miałabym tym młodym ludziom powiedzieć, co zainspirowałoby ich do tego, by żyć pełnią życia i z pasją. Kiedy jednak przed nimi stanęłam, to miałam wrażenie, że oni nie są zainteresowani. Gimnazjaliści mieli swoje sprawy, które koniecznie trzeba było przedyskutować, więc nie udało mi się przebyć przez mur szumu niezamykających się paszczy. Licealiści natomiast zdawali się być w jakimś równoległym świecie, niechętnie wracający czasami myślami do sali szkolnej, w której się znajdowaliśmy. Kiedy jednak schodziliśmy się do Kaplicy, to czuć było, że Duch Boży unosi się w powietrzu i to wszystko co robimy ma jednak sens. Pozostaje mieć nadzieję, że słowa, które padły, zakiełkowały gdzieś głęboko w ich sercach i choć my nie zobaczymy ich owoców, to będą one stukrotne!

Kolejnym doświadczeniem były rekolekcje u Żmichowskiej, gdzie prowadziłam dwa warsztaty. Na jednym opowiadałam o Afryce i byłam zaskoczona głębią pytań i zainteresowaniem uczniów. To było niesamowite doświadczenie spotkania z młodzieżą, która naprawdę chce czegoś więcej w życiu i szuka odpowiedzi na trudne pytania! Drugi warsztat poprowadziłam jako początkujący specjalista od decoupage’u. Rewelacyjnie wypadły pudełeczka i drewniane jajeczka ozdobione serwetkami. Podczas, gdy uczniowie pracowali, ja mogłam się wyżyć z aparatem 😉

Ostatni dzień rekolekcji zaczynał się Mszą św, po której nastąpiła „muzyczna ulica” – przemarsz z bębenkami i innymi instrumentami od Zbawiciela do szkoły przy pl. Unii Lubelskiej, kończył się natomiast nowością tegorocznej edycji rekolekcji – występami nauczycieli. Wyobrażam sobie, że musiało to być dla uczniów niezapomniane przeżycie, zobaczyć swoich profesorów recytujących „strasną zabę” czy grających czerwonego kapturka. Ja byłam zachwycona! 🙂

A na koniec będzie znowu kilka słów o papieżu, bo to papież, z którym wiążę duże nadzieje. O nadziei zresztą pięknie mówił w swoim pierwszym kazaniu. Mówił też o wrażliwości i o opiece. Wyłonił się z tego bardzo bliski mi obraz czułego dbania o dary, jakimi Bóg nas obdarzył i dzielenie się nimi z tymi, którzy dostali mniej. Przede wszystkim mówił językiem, który mogę zrozumieć, co daje nadzieję, że będzie to pontyfikat dla ludzi prostych, jak ja 😉 Wyjątkowo przypadł mi do gustu komentarz o. Adam Szustaka OP o tym, że to będzie papież, który pozbiera po świecie wszystkie dziesięciogroszówki.

Poza tym, jak mówił rekolekcjonista u Żmichowskiej (cytując zakonnika, którego nazwiska nie zapamiętałam), nasz nowy papież prócz hiszpańskiego, włoskiego, niemieckiego, francuskiego i angielskiego, zna też dobrze język ojczysty Boga, którym jest milczenie. To bardzo bliski mi język – coraz mocniej odkrywam jak ogromne cuda potrafi w życiu człowieka uczynić cisza. Nie tylko ta kilkudniowa, jaką dają rekolekcje ignacjańskie, ale także ta choćby na chwilę wyrwana ze zgiełku codzienności i podarowana Bogu, który przemienia ją w zbawczą siłę.

A dziś w Niedzielę Palmową padły słowa również po polsku… a moje myśli wędrowały do wspomnienia sprzed roku, kiedy spędzałam ten czas wśród Polaków w Nairobi na polskiej Mszy… jak dziwnie się te nasze drogi układają…

Błogosławionego Wielkiego Tygodnia!

Ostatnie dwa tygodnie były pełne wrażeń i przeżyć. Zacznę więc od początku, czyli świętowania moich urodzin. Pan Bóg podarował mi z tej okazji kilka dni przepięknej wiosny i jeszcze wiele innych prezentów 🙂 Tort co prawda zrobiłam sobie sama, ale został zjedzony ze smakiem, co dla początkującego kucharza zawsze jest największą radością 😉 Przyznam, że w te urodziny naprawdę mam za co dziękować! Dawno nie dostałam tak wielu łask w tak krótkim czasie 🙂

Zaraz po świętowaniu, wyruszyłam do Warszawy. Pierwszy tydzień spędziłam na stażu w naszym domu na Grabowie. Był to bardzo dobry czas, kiedy miałam okazję poznać moje starsze Siostry, które znałam do tej pory tylko z opowieści. Z ogromną radością patrzyłam na nie, myśląc sobie, że właśnie tak pięknie mogłabym się zestarzeć 🙂  (pozdrawiam kochane Siostry bardzo serdecznie, bo wiem, że czytają ;))   W ramach stażu trochę pomagałam na furcie, a trochę miałam okazję przydać się przy pracach w bibliotece, zakrystii czy archiwum. Z tej okazji s. Gienia pożyczyła mi elegancki fartuszek 😉

Wraz z Siostrami modliłyśmy się gorliwie o dobry wybór papieża, odmawiając jedną z naszych pięknych modlitw zgromadzeniowych, którą chcę się z Wami podzielić:

Przez przyczynę św. Magdaleny Zofii, Jezu, Sercu Twemu polecamy tę intencję. Spojrzyj, a potem uczyń co Ci Serce Twoje wskaże,
dozwól działać Twemu Sercu.
O Jezu, liczymy na Ciebie, ufamy Ci,
powierzamy Ci się zupełnie,
jesteśmy pewne Ciebie.

Teraz mamy co świętować, bo papież Franciszek nie dość, że przyjechał z poza Europy, co było dla mnie osobiście ważne, to w dodatku jest jezuitą, a to wielki skarb dla naszego Zgromadzenia, które od samych początków z duchowością św. Ignacego było bardzo ściśle związane. Czytam właśnie książkę poświęconą rozwojowi Sacre Coeur na ziemiach polskich, gdzie autorka cytuje artykuł w gazecie, będący komentarzem do dekretu z 1873 roku, którym zamykano nasz dom na terenie Wielkiego Księstwa Poznańskiego:

„Zakonnice Sacre Coeur są jezuitkami i wcale nie dają się wyprzedzać jezuitom w osiąganiu celów, jakie ma ten zakon, są tak samo niebezpieczne z powodu przekreślania wszelkich uczuć w stosunku do rodziny i ojczyzny oraz ubóstwiania papieża i Francji”

Najbardziej jednak Franciszek podbił moje serce (i serca wielu na świecie) swoją miłością do ubogich. Jak echo słyszę słowa o. Gabriela z Nyahururu, który zawsze powtarzał: „przyjmijcie do swojego życia ubogich, a będziecie szczęśliwi”

Ja już z powrotem w Pobiedziskach po intensywnym czasie rekolekcji szkolnych w kolejnym tygodniu, o których więcej napiszę niebawem. W podróży powrotnej towarzyszył mi mój rowerek, więc już wiosna nie ma innej możliwości tylko przybywać prędko!

W tym tygodniu moim wrogiem numer jeden stał się wszechobecny biały puch. Napisałam na jego temat nawet krótki poemat. Miał się rymować, ale szkoda było rymów marnować. o!

Śniegu lśniący i okrutny
Ile jeszcze znosić nam ciebie przyjdzie,
Ile razy jeszcze tę jedną alejkę będziemy odśnieżać?
Czymże ty jesteś, że dla ciebie mam wszystko rzucać,
Że mam wszystko inne odkładać na później?
Ach, gdybym tak na modlitwę czuła się przynaglona,
Ile by już dobra z tego wynikło!

Śniegu lśniący i okrutny
Mam dość już patrzenia na ciebie!
I pomyśleć, że kiedyś byłeś mi taki drogi,
Gdy z utęsknieniem czekałam aż z nieba sfruniesz,
A dziś szczerze cie już nie znoszę.
Odejdź, proszę,
Chociaż do kolejnej zimy…

Tymczasem mieszkańcy Pobiedzisk mają w ostatnich dniach jeszcze inne zajęcia. Prócz biegania z łopatami, zajmują się obserwacją burzenia kamienicy przy naszym rynku. Rzecz to musi być niezwykle interesująca, bo wczoraj aż trzy razy jeździłam po różne zakupy i za każdym razem ciężko było przejść chodnikiem, tyle gapiów obserwowało zmagania dźwigu z pozostałościami po budynku (chyba nie podołał gruzom i sam zapadł się w nie nieco…). Niesamowity jest ten brak równości we wszechświecie, że jedni wciąż nie wiedzą co ze sobą zrobić, a inni wciąż nie wiedzą w co ręce włożyć…

W weekend nasz mały domek zakonny pękał w szwach za przyczyną najazdu czterdziestki z kolejnych wspólnot neokatechumenatu. Uwijałyśmy się jak pracowite pszczółki, próbując ich upchać w naszych skromnych progach, podczas gdy za drzwiami zimne przepastne przestrzenie naszego dużego domu szeptały do nas, że też czekają już na wiosnę…

A za mną chodzi ostatnio piosenka o dzikim świecie, więc się podzielę. Dziki jest ten zimowy świat…

[youtube:https://www.youtube.com/watch?v=DHXpnZi9Hzs]

Tydzień zaczął się od niespodziewanych wiadomości i do końca pozostał pełen dziwnych zwrotów akcji.

Informację o abdykacji Benedykta XVI przyjęłam przede wszystkim z zaskoczeniem. Przez tydzień pojawiło się mnóstwo komentarzy albo pochwalających odwagę papieża albo zarzucających mu wycofanie się z walki. Kiedy przyglądam się temu, jestem coraz bardziej przekonana, że oba te podejścia są niewłaściwe. Mój pogląd na ten temat najwierniej oddał były prowincjał jezuitów w artykule „Benedykt XVI pełni wolę Bożą” Jestem bowiem przekonana, że o ile papież ma oczywiście wolną wolę i może robić co chce ze swoim życiem, to oddając się służbie Bogu wolę tę pragnie dostrajać do woli swojego Pana. Nie ma więc tu miejsca na dywagacje, czy była to dobra czy zła decyzja, bo jeśli tak rozeznał swoje natchnienie od Ducha Św, to po prostu tak ma być i to najlepsza z możliwych opcji. Ja nigdy nie rozpisywałam argumentów za i przeciw, wybierając moją drogę wstąpienia do zakonu. Postanowiłam tylko kiedyś, że chcę iść za tym, co Jezus mi wskaże i tak właśnie mnie prowadził.

We wtorek miałyśmy świętować ostatki i wyjść z tej okazji do kina, ale od samego początku dnia po prostu nic się nie układało. Najpierw nie było zasięgu, potem nie przyjechał autobus, okazało się, że seans jest nie w tym kinie, nie udało się dostać baterii do aparatu, zapomniałyśmy kupić chleba, ostatni rogal marciński zniknął w dziwnych okolicznościach z zamrażarki, a film z naszego kina domowego nie chciał się poprawnie uruchomić… przyjęłam to jednak wszystko z lekkością serca i spokojem ducha. Może dlatego, że przez ostatnie dni tłumaczyłam teksty o Filipinie – naszej współsiostrze, której po ludzku nic w życiu nie wychodziło, ale przeżywała to tak mocno z Panem Bogiem, że została świętą.

Kolejne dni minęły pod znakiem skupienia wielkopostnego. Do naszego domu przybywają osoby z coraz dalszych zakątków świata – tym razem aż dwie z Berlina 😉 Takie skupienia to dla mnie zawsze dobry czas. Tylko jeden dzień milczenia, ale zawsze czuć w powietrzu pozytywną aurę myśli wznoszonych do Pana Boga 🙂 Poznaję też bardzo fajnych ludzi – coraz częściej już stałych bywalców pobiedziskich progów 🙂 Tym razem połowa ekipy wybrała się jeszcze po zakończeniu na spacer dookoła jeziorka, a to moja ulubiona spacerowa trasa, którą przechodzę zawsze kiedy tylko znajdę na to dość czasu. W międzyczasie za to mój telefon zupełnie odmówił już posłuszeństwa i musiał zostać odstawiony do lekarza na poważną operację – można by rzec, przeszczep serca… więc i ja trwam do jutra nieco w skupieniu i oderwaniu od świata.

Wiele nie będę dziś pisać, choć wiele się działo. To był tydzień pełen walki, zmęczenia, trudu, troski, przeciwności… choć pod koniec dnia ponad wszelką wątpliwość i tak musiało się okazać, że…

od wszelkiego lęku, wszelkich mocy ciemności, od wszelkiego smutku i utrapienia, od wszelkiego zła.

Dziękuję wszystkim, którzy pamiętali w modlitwie o uczestnikach naszych rekolekcji. Na pewno się nie zmarnowały. Owocny to czas był bardzo i niech te owoce przynoszą kolejne!

Przede mną tydzień codziennych obowiązków, a już w następny weekend skupienie wielkopostne! Serdecznie zapraszam 🙂