Archiwum Spojrzenia Serca

Kiedyś na blogu napisałam trochę kontrowersyjne zdanie. Brzmiało ono: „Nie bój się śmierci. Bój się straconych okazji.” W odpowiedzi na to zdanie otrzymałam taki oto wiersz. Bardzo zacny, bo i zacnego ma autora – Romana Brandstaettera.

Panie,
Przed wielu, wielu laty
Spotkałem Cię na drodze do Jeruzalem.
Była wczesna wiosna.
Kwitły drzewa migdałowe.
Pamiętam te chwilę, gdy podszedłszy do Ciebie,
Spytałem, co mam czynić
Aby być doskonałym
Odparłeś, że powinienem sprzedać
Całą moją majętność,
Pieniądze rozdać ubogim
I iść za Tobą.
Ogarnął mnie smutek.
Stchórzyłem.
Powróciłem do domu.
A teraz jestem już starcem.
Mam liczną rodzinę,
Mój majątek pomnożył się w dwójnasób,
Ludzie uważają mnie za szczęśliwego,
Ja jednak czuję w sobie dotkliwą pustkę,
Niedosyt i beznadziejność,
Które nawet moim najbliższym
Ujawnić się boję.
Na pewno by mnie wyśmieli.
Minęły lata,
A ja wciąż zapomnieć nie mogę
Tamtej wiosny,
Mojego pytania
I kwitnących drzew migdałowych

Ileż goryczy w tym wierszu, ile smutku i tęsknoty, żeby cofnąć czas. Wierzę, że nie ma w tym nic z Bożego myślenia. Pisząc o straconych szansach, miałam na myśli coś zupełnie innego! Często mówię o tym, że Pan Bóg jest jak GPS – jeśli kiedykolwiek zboczymy z wyznaczonej drogi, On zawsze znajduje nas tam gdzie jesteśmy i wyznacza nową trasę. Ona będzie inna niż ta pierwotna, ale nią też dojdziemy do celu. Bać się straconych okazji to nic innego jak mieć oczy szeroko otwarte, żeby nie przegapić żadnej Bożej wskazówki, żadnego zakrętu, żadnego ważnego zjazdu na pobocze. Żeby nie zapomnieć zatankować i zrobić przegląd raz na jakiś czas…

Nie znaczy to jednak, że mamy rozpaczać nad przegapionym zjazdem, nerwowo zawracać i płakać z powodu złego zakrętu. Takie rozpamiętywanie tylko osłabia naszą czujność tu i teraz! Historia bogatego młodzieńca, do której nawiązuje Brandstaetter wcale nie musi kończyć się tragicznie. Niektórzy teologowie utożsamiają go z Józefem z Arymatei, który po śmierci Jezusa oddaje Mu swój nowiutki grób i przynosi całe tony wonności żeby namaścić Jego ciało. Co by było gdyby od razu poszedł za Jezusem? Pewnie razem z innymi apostołami ukrywałby się w tym czasie z obawy przed żydami. A on miał swoje pięć minut i niesamowicie ważną misję do wykonania. Nie mamy pojęcia jak nasze decyzje wpływając na życie. Tę tajemnicę odkryjemy dopiero po śmierci.

Nie ma momentu, w którym nie możesz się całkowicie nawrócić do Boga i oddać się działaniu Ducha Świętego, choćby to miały być ostatnie godziny Twojego życia.  Nie ma znaczenia jakimi pokrętnymi drogami doszedłeś do punktu, w którym jesteś. Ważne jest tylko dokąd pragniesz zmierzać.

Od dłuższego czasu chciałam podziękować Chrześcijańskiej Mamie za wpis o kolekcjonowaniu zachodów słońca. Jak na ironię jednak, zwyczajnie nie miałam czasu… W kotle końcówki roku szkolnego i przygotowań do Kapituły, nie mam zupełnie kiedy złapać oddechu i wszystkie zachody słońca mi umykają wraz z dużo ważniejszymi sprawami. W niedzielę, odhaczając jeden z ważnych punktów na mojej liście, zbierałam w parafii fundusze dla moim znajomych studentów z Kenii, by mogli przyjechać na ŚDM i opowiadałam o moich afrykańskich podróżach. Zatęskniłam tym bardziej za tamtym światem, który kieruje się innymi prawami: wiadomo wszak, że nam Pan Bóg dał zegarki, a im dał czas…

W przeglądarce mam już otwarte tyle zakładek z rzeczami do przeczytania „w wolnej chwili”, że ciężko mi się po niej poruszać, już nie mówiąc o odpowiednim stosie książek na szafeczce nocnej, które zbierają kurz i coraz bardziej blokują dostęp do budzika. Czasem się zastanawiam czy to naprawdę musi tak wyglądać… i zawsze w tym momencie przypomina mi się jeszcze coś niesamowicie ważnego, co koniecznie musi być zrobione na już. Kiedyś Anna Maria Jopek śpiewała: „Niech ktoś zatrzyma wreszcie świat, ja wysiadam!”. Tylko tak trudno jest wysiąść kiedy ma się poczucie, że to co się robi ma dla kogoś znaczenie i jest naprawdę ważne. Czy to jeszcze głębokie życie misją, czy może już tylko pycha i przekonanie, że beze mnie wszystko się zawali?

Dzisiejsza Ewangelia mówi o tym, że mamy być światłem dla świata. Tylko jak mamy komukolwiek oświetlać drogę, kiedy sami latamy jak nakręcone świetliki…?