Archiwum Spojrzenia Serca

W dzisiejszej Ewangelii padają bardzo ważne słowa Jezusa: „ja jestem drogą, prawdą i życiem”, On nie tylko wskazuje drogę, głosi prawdę i zaprasza do życia. On tym wszystkim JEST. Wielokrotnie w innych miejscach, mówi podobnie: „jestem Dobrym Pasterzem”, „jestem bramą”, „jestem krzewem winnym”… Mnie jednak od jakiegoś czasu fascynują momenty, kiedy Jezus na końcu nic nie dodaje, kiedy mówi po prostu: „ja jestem”.  To nam mówi o kilku ważnych rzeczach:

JESTEM to imię Boga. Tak się Bóg przedstawia Mojżeszowi: „«Tak powiesz synom Izraela: JESTEM posłał mnie do was».” (Wj 3, 14) Jezus nawiązuje do tych słów przed śmiercią. Uwielbiam tę scenę w Ogrójcu, kiedy prowadzi On dialog z kohortą, która przyszła go pojmać. „Wyszedł naprzeciw i rzekł do nich: «Kogo szukacie?» Odpowiedzieli Mu: «Jezusa z Nazaretu». Rzekł do nich Jezus: «JA JESTEM». Również i Judasz, który Go wydał, stał między nimi. Skoro więc rzekł do nich: «JA JESTEM», cofnęli się i upadli na ziemię.” (J 18, 4-6) Dlaczego upadli na ziemię? Właśnie dlatego, że usłyszeli imię Boga, którego nie wolno było wymawiać! Nie wystarczy jednak usłyszeć imię święte, trzeba je usłyszeć sercem. Ten upadek nic nie znaczył, bo dalej nie zrozumieli, że to właśnie Ten, który stał przed nimi jest żywym Bogiem.

Drugie o czym przypominają nam słowa „JA JESTEM”, to zwyczajna obecność Jezusa. Zawsze i wszędzie. W Ewangelii św. Mateusza czytamy: „Lecz o czwartej straży nocnej przyszedł do nich, krocząc po jeziorze. Uczniowie, zobaczywszy Go kroczącego po jeziorze, zlękli się myśląc, że to zjawa, i ze strachu krzyknęli. Jezus zaraz przemówił do nich: «Odwagi! JA JESTEM, nie bójcie się!» „ (Mt 14, 25-27). Kiedy Jezus jest blisko, możemy chodzić po wodzie, wyrzucać złe duchy i wskrzeszać umarłych. Wystarczy tylko że uwierzymy, że On zawsze JEST. Choćbyśmy tego nie czuli, choćby świat mówił inaczej, choćbyśmy myśleli, że zupełnie nie jesteśmy tego godni.

Dwa słowa, a jednak zawiera się w nich cała istota Boga, który jest ponad wszystkim i jest Bogiem bliskim. Tak ważne dla mnie dwa słowa. Nic więc dziwnego, że z radością zobaczyłam, że tegoroczny projekt „Otwórz oczy”, w którym gdańscy studenci zachęcają do poznawania Boga z dala od kościółkowych schematów, ma w tym roku podtytuł „ja jestem”. Z pewnością On tam będzie 🙂

Dziś Niedziela Dobrego Pasterza. Trudno mi nie patrzeć na nią z sentymentem, bo właśnie takim objawił mi się Jezus na pierwszym spotkaniu, na którym naprawdę z Nim rozmawiałam jakieś 8 lat temu. Jako mała i zagubiona owieczka, dostałam wtedy od Niego dzwoneczek na szyi z napisem „własność Jezusa Chrystusa”. Od tej pory mam pewność, że gdziekolwiek nie zabłądzę, On mnie zawsze znajdzie.

Obchodzimy właśnie 1050 rocznicę chrztu Polski. To wielkie wydarzenie dla naszego kraju, które bardzo zaważyło na losach Polaków. Nie wiemy co by z nami było gdyby nie wszystko co wiara zostawiła na naszych ziemiach. Mam jednak pewną trudność ze świętowaniem, bo chrzczenie całych narodów kojarzy mi się z czymś narzuconym, egzekwowanym siłą, zabierającym ludziom wolność. Dobrze, że teraz wygląda to inaczej, bo rodzice świadomie i  dobrowolnie (oby!) przychodzą po ten najpiękniejszy dar dla swoich dzieci.

Dobry Pasterz nie stawia płotu, żeby owce chodziły tylko po wyznaczonej łące, ale kiedy owca się zgubi biegnie za nią narażając własne życie. To jest heroizm miłości.

W piątek miałam przyjemność spotkać się ze studentami i mówić o rozeznawaniu. W tym kontekście została mi mocno w głowie postać Ananiasza z pierwszego czytania. On był naprawdę mistrzem. Potrafił usłyszeć precyzyjne polecenie Jezusa i wykonać je w zupełnie absurdalnych okolicznościach. Przecież został on posłany do największego prześladowcy chrześcijan w tamtym czasie! Kiedy teraz czytamy tę historię, to na pewno mamy w głowie Pawła po nawróceniu, jego wielkie dzieła, liczne podróże, Apostoła Narodów… a przecież Ananiasz nie do niego został posłany, ale do Szawła, siejącego grozę i dyszącego żądzą zabijania. Jaką trzeba mieć w sobie odwagę, żeby w ogóle pomyśleć, że taki głos może pochodzić od Boga! On ma wątpliwości, pyta i czeka na odpowiedź, ale kiedy ma jasność, nie waha się rzucić w przepaść za głosem który rozpoznał jako Boży. Idzie do Szawła i mówi: „Szawle, bracie…”. Do człowieka, który wymordował jego przyjaciół mówi „bracie”.

Dobry Pasterz nie patrzy z góry na swoje owce, ale podchodzi do tej najbardziej zbuntowanej i niebezpiecznej, patrzy jej w oczy i mówi: „bracie”. To jest heroizm miłości.

W tym tygodniu modlimy się o powołania do kapłaństwa i życia zakonnego, bo z pewnością ta heroiczna miłość zasługuje na heroiczną odpowiedź. Niech Dobry Pasterz daje siły tym, którzy słyszą głos powołania.

Today I came back from Warsaw where we had our provincial meeting, which is a meeting of Sisters from all over Poland. These meetings are always a very important event for me. Besides the fact, that I can get to see my sisters from the Society, I can also get a different perspective which shows me, that I am not alone, I am part of a greater whole. That doesn’t mean that I need to agree with everyone and that everything we do is simple, easy and nice, but it means that my everyday struggle, which I often concentrate on, has a deeper meaning if you make it a part of the bigger puzzle. On a deeper level, we are all unified because we all feel the same call of Jesus, who is sending us to preach the love of the Heart of Jesus in the world.

It is very similar with our presence in the Church. The Church is not a building, it’s not the hierarchy, and not even the priests and nuns. The Church is all of us. Probably most of us know that, but probably most of us doesn’t feel it. If we only see each other at Mass every Sunday, there is a chance, that we don’t feel like part of a huge Church. It may help to realize that Christianity is the faith of the largest number of people on earth, or that in every small part of the world someone today will hear exactly the same readings from the same Bible, will speak the same words and, above all, receive the same Body of Christ. But this may not be enough to feel a part of the greater whole. We need a close community, people, who will be with us hand in hand walking towards the Kingdom of God. We need friends, who will help us find the right way, when we begin to get lost. We need people around us who will be crazy for Jesus, who will show us, that it’s worth to fight for the right thing. And this doesn’t mean, that they all will be perfect, because the Church is also my neighbor, which I don’t like and the lady who is always singing out of tune. The only important thing is that they all have the same target – salvation.

If your parish is not a place like that for you, make it be one. If you are not able, find another place, another community, other people. Don’t give up until you find the real Church. It really exists!

Dziś wróciłam z Warszawy, gdzie miałyśmy tzw. zebranie prowincjalne, czyli spotkanie sióstr z całej Polski. Te spotkania są dla mnie zawsze ważnym wydarzeniem. Oprócz tego, że mogę się spotkać ze swoimi współsiostrami ze Zgromadzenia, to przede wszystkim łapię zupełnie inną perspektywę, która mi pokazuje, że nie jestem sama, że jestem częścią większej całości. To nie znaczy, że ze wszystkimi muszę się zgadzać i że wszystko co robimy jest proste łatwe i przyjemne, ale znaczy to, że mój codzienny trud, na którym się często koncentruję, ma sens, jeśli włoży się go do większej układanki. Na najgłębszym poziomie towarzyszy nam wszystkim to samo przekonanie, że Jezus posyła nas by głosić miłość Serca Jezusa na tym świecie.

Bardzo podobnie jest z naszą obecnością w Kościele. Kościół to nie budynek, ani nie hierarchowie, nawet nie księża i osoby zakonne. Kościół to my wszyscy. Pewnie większość z nas to wie, ale nie koniecznie większość z nas to czuje. Jeśli przychodzimy tylko na Eucharystię w niedzielę i święta i przyjmujemy księdza po kolędzie, to może się okazać, że wcale nie czujemy się członkami ogromnego Kościoła. Może pomóc nam uświadomienie sobie, że chrześcijaństwo jest wyznawane przez największą liczbę osób na świecie i że w każdym zakątku ziemi ktoś w tym dniu słyszy dokładnie te same czytania, wypowiada te same słowa i przede wszystkim przyjmuje to samo Ciało Chrystusa. Ale to nadal może nie wystarczyć, byśmy poczuli się częścią tej większej całości. My potrzebujemy bliskiej wspólnoty, ludzi, z którymi będziemy ramię w ramię zmierzać do Królestwa Niebieskiego. Potrzebujemy przyjaciół, którzy nam pomogą, kiedy zaczniemy schodzić z właściwej drogi. Potrzebujemy wokół siebie ludzi szalonych dla Jezusa, którzy będą nam pokazywać, że warto zawalczyć o dobro. I to nie znaczy, że ci wszyscy ludzie będą idealni, bo Kościół, to też ten sąsiad z ławki obok, którego nie lubię i ta pani co zawsze fałszuje. Ważne jednak, że będzie im wszystkim przyświecał ten sam cel – zbawienie.

Jeśli Twoja parafia nie jest dla Ciebie takim miejscem, to spraw żeby takim się stała. Jeśli nie jesteś w stanie, to szukaj innego miejsca, innej wspólnoty, innych ludzi. I nie spocznij dopóki nie znajdziesz prawdziwego Kościoła. On naprawdę istnieje!

Ostatnia dyskusja o aborcji powoduje we mnie wiele emocji. Z jednej strony wydaje się to dyskusją niejako akademicką nad wartością życia, jego początkiem, moralnością zabijania. Z drugiej strony ton, w jakim odbywa się dyskusja jest dla mnie niezwykle zasmucający, bo mam wrażenie, że obie strony reagują bardzo agresywnie i za wszelką cenę chcą uderzyć w przeciwnika.

Do tej pory stałam na stanowisku, że dyskusja o aborcji nie jest dyskusją, w którą trzeba mieszać wiarę. To że wiele osób tłumaczy wiarą swoją chęć obrony życia nie jest dla mnie argumentem. Uważam, że każdy człowiek, bez względu na źródło swojego wewnętrznego prawa moralnego, powinien bronić życia i nie godzić się na jego odbieranie innym. Przecież nikt z nas chyba nie popiera morderców? A jednak w przypadku aborcji się rozmijamy. I nie chodzi tu o kobiety, które faktycznie się na aborcję decydują, bo podobnie jak pod wpływem silnych emocji można kogoś zabić na ulicy, tak i w tym wypadku możemy się decydować na pochopne decyzje. Tylko, że aborcji bronią ludzi, którzy się w takiej sytuacji nie znaleźli, którzy próbują udowadniać, że aborcja jest lepszym wyjściem. Jeśli nie dobrem wprost, to przynajmniej mniejszym złem. Do tej pory wydawało mi się, że to kwestia definicji życia, szukania początku człowieka. Dziś zmieniłam zdanie.

W dyskusji z moją niewierzącą znajomą dobrnęłyśmy do miejsca, w którym pojawił się temat cierpienia. Wtedy wiele zrozumiałam i zorientowałam się, że właśnie w tym miejscu nie możemy tej dyskusji oderwać od wiary. Człowiek niewierzący nie jest w stanie zrozumieć sensu cierpienia. Dla niego lepiej jest umrzeć niż cierpieć. Stąd możemy przez eutanazję ludziom pomagać i przez aborcję ratować dzieci przed życiem w chorobie, trudnym dzieciństwem, ojcem gwałcicielem. Wtedy te wszystkie argumenty zaczynają mieć logiczny sens, bo ileż cierpienia oszczędzone jest też rodzicom, którzy tego dziecka nie chcą, którzy mieliby narażać swoje zdrowie…

Tylko dla osoby wierzącej cierpienie ma głęboki sens, bo Chrystus uświęcił cierpienie, sprawił, że możemy je przemieniać w łaskę, możemy się nim modlić. Pisałam o tym niedawno. Wczoraj w Falenicy zmarł o. Jerzy Zakrzewski SJ. Człowiek, który był przez ostatnie lata prawie całkowicie sparaliżowany, o którym miałam okazję słyszeć wiele ciepłych słów. Zarażał innych swoją wolą życia i radością. Wielka to strata dla jezuitów… Pisał on pięknie o swoim cierpieniu, które przemienia, oczyszcza, które pokazuje, że wszystko jest darem. Tym właśnie człowiek różni się od zwierzęcia, które próbujemy od cierpienia uchronić. Człowiek przez cierpienie może wzrastać, może zmierzać ku życiu.