Kathy i dwie z jej projektantek
Wczoraj rano miała być próba szkolnego chóru. Z moim zamiłowaniem do śpiewania, postanowiłam się wybrać i przynajmniej zobaczyć jak to wygląda. Miałam być w szkole o 9:40, więc odpowiednio wcześniej zjadłam śniadanie i już miałam wychodzić, kiedy otrzymałam propozycję, że mnie podrzucą (samochód już stał gotowy). To mnie oczywiście zgubiło – dotarłam 10:10 z poczuciem złości na siebie, że się spóźniłam i może trzeba było jednak pójść piechotą. Tymczasem okazało się, że chór jednak się nie spotyka i może jest szansa na to we wtorek…
na wieszakach kolorowo
Popołudniu umówiona byłam z koleżanką na 3:30. Nie zrażona wydarzeniami poranka (i mnóstwem podobnych…), wyszłam z domu dużo wcześniej. Niestety mimo soboty okazało się, że korki są ogromne, a na matatu musiałam czekać długo. O 3:20 napisałam smsa, że się spóźnię, o 3:45 byłam na miejscu. Koleżanka dojechała na 4:40… to jednak nic w porównaniu z imprezą, na którą się wybierałyśmy – zaplanowana na 4:00, zaczęła się przed 7:00… Afryka. Zastanawiam się ile jeszcze musi minąć miesięcy, żebym się nauczyła, że tak tu po prostu jest – pole, pole. Nie trzeba się złościć, denerwować, próbować to zmieniać – trzeba to przyjąć i się wyluzować 😉
Przymierzanie, przymierzanie
Impreza otwarcia sklepu była całkiem sympatyczna – okazało się, że inna moja koleżanka zaczęła swój biznes i szyje bardzo ładne rzeczy. Ma już kilka projektantek, z którymi współpracuje. Sama kilka sukienek przymierzyłam i, zachęcona otrzymaniem połowy trzynastki za poprzedni rok (jednak praca w budżetówce to miła rzecz ;)), zamówiłam dwie.
Na koniec dzisiejszego wpisu, trochę prywaty – najlepsze życzenia dla mojego chrześniaka Antosia w dniu jego pierwszych urodzin 🙂 W prezencie – jedna z lepszych reklam w Kenii w ostatnich latach:
[youtube:https://www.youtube.com/watch?v=uIBHuqeis3U]
