Archiwum Spojrzenia Serca

Czytamy dziś w Liturgii mękę naszego Pana, która kończy się śmiercią. Dla nas dziś oczywiste jest, że to nie koniec historii, ale dla współczesnych Jezusowi oczywistym było coś zupełnie przeciwnego. Dla nich nie było żadnej nadziei. Wielu widzów tego tragicznego wydarzenia zadawało sobie pytanie, które wciąż jest aktualne: dlaczego Jezus nie zszedł z krzyża? Dlaczego jak Szadrak, Meszak i Abed-Nego nie przechadzał się z aniołem pośród płomieni męki? Przecież wtedy wszyscy by uwierzyli, Jego potęga byłaby jasna. Odpowiedź jest banalnie prosta – bez śmierci nie ma zmartwychwstania, bez dojścia na skraj egzystencji nie ma nowego życia.

Trzy tygodnie temu pisałam Wam o moich przebiśniegach i o tym, że na rekolekcje w szkole nie mamy zupełnie nic. Wiedziałam już wtedy, że skoro całe to dzieło umiera to tylko po to, by odrodzić się na nowo i Jezus nie zawiódł nas ani trochę! 🙂 Tomek po pierwszym spotkaniu powiedział, że „po ludzku sytuacja jest beznadziejna” i nie zmienił zdania – Bóg jednak widział sprawy inaczej. Magda zdradziła, że nie miała pojęcia jak odpowiadać na spontaniczne pytania w klasach, a jednak Duch Święty dał jej tyle światła, że sama była zaskoczona. Liczne trudności, które co chwilę się pojawiały, zdawały się nie tylko rozwiązywać, ale wręcz przekraczać nasze pierwotne pomysły.

Na kilkanaście godzin przed rozpoczęciem rekolekcji, spotkało się dwanaście osób, które w większości widziały się po raz pierwszy w życiu. Połączyło ich jedno – chęć głoszenia Jezusa. Wszyscy wyraźnie czuliśmy wsparcie wielu innych, którzy się za nas modlili. Pragnę dziś powiedzieć wielkie DZIĘKUJĘ wszystkim, którzy mieli swój wkład w te trzy dni zaglądania na dno serca, bo wierzę, że to był dla wielu bardzo ważny czas. Przede wszystkim chcę jednak powiedzieć CHWAŁA PANU, bo to On sprawiał, że nie traciliśmy nadziei 🙂

Dzień po zamachu w Londynie na jednej z fejsbukowych stron naszych Sióstr znalazłam taki obrazek z napisem „nie boimy się”. Podpisuję się pod tym obiema rękami, ale nie dlatego, że nie spodziewam się terrorystów w Gdyni. Jestem głęboko przekonana, że najgorszym wyjściem i ulubionym narzędziem szatana jest właśnie lęk.

Będąc ostatnio w Warszawie dostałam od studentów oprawiony w ramkę cytat ich duszpasterza: „jak byś żył, jak byś kochał, gdybyś się nie bał?”. Mój przyjaciel Romek twierdzi, że to wcale nie jest najlepsze co powiedział przez ostatnich kilka lat, ale okazuje się, że to najmocniej zostało w sercach młodych ludzi.

Dziś świat przepełniony jest lękiem, nie tylko przed zamachami, ale i przed niepewną przyszłością, zobowiązaniami, ryzykiem… Również i mi towarzyszy codziennie. Zwykle nie ten przed utratą życia, ale przed tym, że coś mi nie wyjdzie, przed oceną i odrzuceniem. Boję się zwykle, że nie zdążę i że kogoś zawiodę.  I nawet nie zauważam, że właśnie ten strach mnie paraliżuje i powstrzymuje przed czynieniem dobra albo przed zareagowaniem na czynione zło. To on powoduje, że skupiam się na drobiazgach i zapominam o wielkich rzeczach, do których powołuje mnie Pan Bóg.  Dlatego tak ważne jest dla mnie by czasem zmienić perspektywę i zobaczyć, że nie jestem sama, że przeciw złu tego świata możemy się zjednoczyć i powiedzieć: nie boimy się, będziemy konsekwentnie odpowiadać miłością.

„W miłości nie ma lęku, lecz doskonała miłość usuwa lęk, ponieważ lęk kojarzy się z karą. Ten zaś, kto się lęka, nie wydoskonalił się w miłości. (1 J 4,18)

Dzisiaj mój nauczyciel, który jest Hiszpanem podzielił się ze mną ciekawą obserwacją. Mówił, że o ile my jako naród jesteśmy strasznymi pesymistami, nic nam się nie podoba i ciągle narzekamy, tak zasada ta zdaje się nie obowiązywać jeśli chodzi o pogodę. Może być podle na dworze, wiatr i deszcz, a my z optymistycznym uśmiechem powiemy, że idzie wiosna. Cieszymy się choćby najmniejszym promieniem słońca, które wychyli się zza chmury i choćby listkiem kwiatka, który przebija się przez śnieg. Coś w tym jest.

W moim przypadku taka prawidłowość dotyczy też pracy dla Pana Boga. Wierzę, że On w największy śnieg wydobędzie jakieś oznaki życia spod ziemi! Za trzy tygodnie (5-7 kwietnia) w gimnazjum w Gdyni, w którym pracuję odbędą się rekolekcje. W ostatniej chwili wykruszyła się ekipa, która miała je prowadzić i w związku z tym zostałam na lodzie. Tym mocniej więc zaczęłam szukać oznak życia pod śliską taflą i wiem, że ono tam jest! Zaczynamy zbierać ludzi, którzy zechcą ofiarować swój czas i swoje otwarte serce, by pomóc gimnazjalistom odnaleźć trochę wiosennej nadziei i przygotować się na Zmartwychwstanie. Może to właśnie zaproszenie dla Ciebie albo wiesz o kimś, kto może nam pomóc?

Dzisiejsza Ewangelia mówi o winnicy. Ja w swojej próbuję pracować jak najlepiej, ale wiem, że to Jezus dba o owoce. A owoców nie będzie jeśli najpierw nie pojawią się listki, o które też trzeba się zatroszczyć. Od tygodnia chodzi za mną piosenka „Let her go”. „Tęsknisz za słońcem tylko jak zaczyna padać śnieg. Wiesz, że ją kochasz, tylko kiedy pozwolisz jej odejść”. U mnie właśnie zaczęło mocno sypać, ale tęskniąc za słońcem widzę oczami duszy, że ono dalej świeci. Im bardziej piętrzą się przeciwności, tym mocniej ufam, że Jezus jest obok i to On ma plan.

Wczoraj usłyszałam na kazaniu, że post jest jak tęsknota. Ma nam przypominać, że oczekujemy na coś ważnego, albo lepiej – Kogoś ważnego. Znam smak różnej tęsknoty – za bliskimi mi osobami, za górami, za słońcem, za szalonymi wyprawami i za lataniem. Ten smak jednak się zmienił, kiedy odkryłam, że tak naprawdę nieporównywalnie bardziej w głębi serca tęsknię za Bogiem.

Dzisiejszy dzień był całkiem ciekawy. Wspominałam dzień moich urodzin i jednocześnie uczestniczyłam w pogrzebie o. Kuklińskiego. Pasowało to do siebie idealnie, bo zamknęło klamrą moje życie i postawiło mnie gdzieś pośrodku. Słuchając długiej litanii miejsc i zadań, jakie przeszedł o. Czesław zanim wylądował w Gdyni, by tu spędzić ostatnie lata swojego życia, uświadomiłam sobie, że jestem dopiero na samym początku drogi. Taka perspektywa wzmaga tęsknotę, bo jeszcze najprawdopodobniej wiele przede mną, zanim spotkam się z Oblubieńcem, któremu oddałam swoje życie. Z drugiej strony daje ona nadzieję, że jeszcze wiele okazji, by stawać się coraz lepszym narzędziem Ducha Świętego.

Chciałabym, żeby po mojej śmierci, podobnie jak po o. Kuklińskim, zostały osoby, które dzięki mnie znalazły się choć o krok bliżej Boga, które Go poznały jako Tego, który kocha i który jest Dobry. Chciałabym by ten Wielki Post przepełniony był tęsknotą za pełnią i zmartwychwstaniem, a całe życie było oczekiwaniem na to najważniejsze Spotkanie.

Dziś patrzyłam na niektórych moich uczniów w mundurach harcerskich z okazji Dnia Myśli Braterskiej. Przywołało to wiele wspomnień w moim sercu – pewnej beztroski, radosnych przyjaźni, śpiewania do nocy, szukania dobra i tego jak być dla innych. Harcerstwo mnie ukształtowało, nie mam wątpliwości. Dziś trochę mi brakuje takich przygód w dorosłym życiu, ale Pan Bóg dba, żeby cały czas mnie zaskakiwać jakimś drobnym szaleństwem 😉

Myślałam sobie co tu napisać o tym braterstwie, które chodzi mi po głowie. O tym, że może moglibyśmy trochę być wobec siebie życzliwsi, trochę bardziej budować niż burzyć, trochę bardziej być dla drugiego, a nie szukać tylko nowych okazji, by udowodnić co nam się należy. Myślałam i nagle pojawiło się to! Takiego chcę świata w Dniu Myśli Braterskiej 🙂

https://www.facebook.com/advert.ge/videos/1208160659203461/