Świętość zwyczajna

Raz na jakiś czas jak jest mi ciężko i czuję się osamotniona w swojej walce z codziennymi trudami, mam taki przebłysk świadomości obcowania świętych. Przez chwilę dostrzegam tych wszystkich, którzy już odeszli i którzy z całych sił kibicują mi, bym również zrobiła jak najlepszy użytek ze swojego życia. Wyobrażam sobie też wtedy, że kiedyś tam w Niebie zasiądziemy razem i wypijemy jakąś niebiańską herbatkę. Przypominam sobie o świętych, którzy mieli duży wpływ na mnie w różnych momentach życia: św. Ignacy, św. Magdalena Zofia, św. Teresa Wielka, św. o. Pio, dwóch św. Franciszków, św. Filipna… i wielu innych. Oni nie są tylko dla nas wzorem. Oni są obecni!

Wiele ostatnio z uczniami rozmawiam o świętych patronach, chociażby tych z bierzmowania i o tym, że oni szczególnie wspierają nas z góry. Jakoś przy tej okazji mi osobiście zrobiło się trochę przykro. W końcu jako Ewa mam poprzedniczkę z dosyć niechlubną przeszłością i choć miło mieć imię po pierwszej kobiecie, jednak niewiele odnajduję w jej życiorysie wzorców do naśladowania. Była też jedna błogosławiona Ewa, ale odkryła w sobie powołanie do zamurowania się w małym pomieszczeniu z kratą… a to nie do końca moja wrażliwość. Na drugie imię mam Maria, więc to patronka najwyższej klasy i najświętsza pośród ludzi, ale przez to też jednak nieco onieśmielająca ze swoim niepokalanym poczęciem. Została mi więc patronka z bierzmowania. Historia z nią jest dosyć zawiła. Pierwotnie miała być Wiktoria (zdecydowanie wstydzę się przyznać dlaczego akurat Wiktoria ;)), ale katechetka powiedziała, że nie ma takiej świętej (co zresztą nie jest prawdą…) i stanęło na Weronice.

Niestety św. Weronika też nie wydawała mi się do niedawna rewelacyjną patronką. Problem bowiem taki, że nie istnieje (o tym już chyba moja katechetka nie wiedziała) – jest ona wytworem tradycji z IV w – dopiero wtedy zaczęto mówić o kobiecie, która otarła twarz Jezusowi podczas drogi krzyżowej. Jej imię pochodzi od słów vera eikon („prawdziwy wizerunek”). Przez jakiś czas byłam więc zawiedziona, że tak naprawdę nie mam się do kogo zwracać… aż nagle mnie olśniło!

Może to właśnie w roku miłosierdzia dane mi było sobie uświadomić, że skoro moja patronka Weronika nie istnieje, to jest symbolem tych milionów zwyczajnych anonimowych świętych, którzy nie zostali wyniesieni na ołtarze, nie mają swojego wizerunku, spisanego życiorysu i święta w kalendarzu. Teraz jednak cieszą się wieczną radością, bo przeżyli swoje życie w przyjaźni z Jezusem, szukając dobra i będąc miłosiernym człowiekiem, który ulitował się nad cierpiącym bliźnim, nie uważając tego za wielki heroizm, ale za coś najbardziej zwyczajnego.  Może wśród takich świętych jest moja Babcia, mój Wujek, sąsiadka z klatki obok. Świętość nie polega na wielkich dziełach, wręcz odwrotnie, polega na całkowitym przyjęciu swoich słabości i pozwoleniu by Bóg w nas działał bez przeszkód. Święta Weronika stała się więc dla mnie patronką niezwykłą, bo pokazującą, że świętość naprawdę jest dla każdego, taka bliska, na wyciągnięcie chusty…