Złodzieje czasu

U nas w parafii już trzeci dzień świętujemy razem ze św. Stanisławem Kostką, naszym patronem. Z tej okazji wczoraj dzieci wystawiały przedstawienie pt.: „Złodziej czasu”. Fabuła była dosyć prosta o tym, że czas zabierają nam nieznaczące rzeczy, a brakuje go nam na relacje. Ja wielokrotnie łapię się na tym, że hierarchia wartości mojego zwyczajnego dnia nie odzwierciedla wcale tego co byłoby moim ideałem. Wcale więcej mojego czasu nie poświęcam na to co uważam za ważne.

W ostatnim czasie towarzyszy mi fragment naszych konstytucji, który dotyczy tego etapu formacji na jakim się znajduje, czyli po ślubach czasowych. „Młoda profeska styka się z nową sytuacją: życia apostolskiego otwartego na świat. Ilość i różnorodność wezwań dostrzeganych w zetknięciu z problemami i potrzebami odkrywanymi poprzez kontakty i przyjaźnie, stawiają ją wobec konieczności dokonywania wyborów. Będzie je podejmować zgodnie ze swoją konsekracją. W ten sposób uczy się żyć w świecie nie będąc ze świata.” Myślę, że to cenna wskazówka nie tylko dla zakonnic. Każdy z nas powinien decyzje podejmować zgodnie ze swoim powołaniem – czy to będzie matka czy ojciec, czy pracownik, student, uczeń. Każdy uczeń Chrystusa ma żyć w świecie, ale jednocześnie cały czas patrzeć w Niebo. W tej perspektywie naprawdę nie ma czasu na głupoty, bo tak wiele dobra jest do zrobienia! Może warto dziś sobie uświadomić, że złodziejem naszego czasu nie jest jakaś zewnętrzna siła, ale my sami – kradniemy sobie czas naszymi własnymi wyborami. Bardziej lub mniej świadomymi.

Patron dzisiejszego dnia nie był przykładem grzecznego ułożonego chłopca. Z pewnością jednak nie szczędził czasu na to ważne. Podjął wielkie ryzyko, uciekając z domu, by wstąpić do jezuitów, przeciwstawił się rodzicom i oczekiwaniom jakie mieli wobec niego. Ruszył piechotą z Wiednia do Rzymu żeby iść za tym co podpowiadało mu serce. My nie koniecznie musimy daleko uciekać, ale może czasem taka postawa jest nam potrzebna, kiedy trzeba wybrać to co najważniejsze i nie zrobić czegoś co inni od nas oczekują. Może trzeba się na chwilę schować przed światem i spotkać się z Jezusem aby nabrać siły na dalsze działania? Może trzeba jeszcze raz spojrzeć na listę spraw i zobaczyć co na niej naprawdę zmieni świat, a co jest tylko dodatkiem? Do tego namawia nas też dzisiejsza Ewangelia – byśmy byli tak samo sprytni, kiedy chodzi o sprawy Boże, jak potrafimy być gdy chodzi o znalezienie chwili na nasze ulubione zjadacze czasu.